Maandag 6 september

Een korte nacht en we zijn alweer maandag, mijn eerste dag in Mexico city. Ik waan me in België, althans wat het weer betreft; het is grauw, koud en regenachtig. Deze middag loop ik in el bosque de Chapultepec, een park vlakbij de casa de los pinos, het witte huis van de Mexicaanse president Felipe Calderon. Maar eerst is er de persconferentie van Pronokal in het hotel, met alles erop en eraan. Ik zit aan tafel met de voorzitter van het instituut van de Sport en twee dokters die de medewerkers opleiden en de patiënten van Pronokal begeleiden. Snel nog wat pasta naar binnenwerken en ik kan er weer aan beginnen. Bij de ingang van het park moet er blijkbaar het één en ander nog geregeld worden alvorens we binnen mogen. Ik moest al aan het lopen zijn maar we zijn in Mexico en ik maar er mij bijgevolg niet druk in. Na het lint doorgeknipt te hebben start ik aan mijn eerste marathon op in de Mexicaanse stad op 2000 meter hoogte. De eerste kilometers zijn zwaar en waar ik normaal gezien na 5 km wat bijkom geraak ik er nu niet door. De hoogte en luchtvervuiling spelen me serieus parten en ik heb het bijzonder lastig. Ik snak constant naar adem en moet geregeld mijn puffer gebruiken. Nu en dan sluit er wat publiek aan bij mij. Het parcours is saai maar dit is gelukkig enkel voor vandaag. Morgen en de rest van de week loop ik elders. Ik ben blij en opgelucht wanner deze hel afgelopen is. Vanavond zal ik mijn rust nodig hebben en beslis ik vroeg te gaan slapen.

Dinsdag 7 september

Er zijn van die dagen in je leven dat je denkt, nu gaat het echt niet meer. Wel, in Mexico-city op 2000 meter hoogte en met een erg vervuilde lucht (piep) is het bijna zover.....Al twee dagen heb ik het zéér zwaar, met de nadruk op zéér zwaar aan het afzien, heb er echt niet bij stil gestaan wat dat met een sportief mens ...in goede conditie doet. Het is moeilijk lopen op zo een hoogte en dit in een stad waar meer dan twintig miljoen mensen leven, met alle drukte en vervuiling als gevolg. Alleen al bij het binnenvliegen van Mexico-City vlieg je meer dan een half uur over de stad, ongelooflijk, er komt echt geen einde aan, heb al een stukje van de wereld gezien maar dit nog nooit. Mijn eerste dag was erg zwaar maar ik moet erdoor. Schoenen aan voor de volgende, nr 214. Ook vandaag word ik erg beproefd. Mijn longen barsten in de ijle lucht, mijn hartslag is 30 slagen hoger en dat is voor mij dus 130 HF = wedstrijdtempo. Ben zo zwaar in de benen dat ik precies al een marathon gelopen heb. Santa Maria en al de rest van de Heiligen in Mexico bijeengeroepen om me hierin te laven en te zalven. Ik heb al zoveel moeilijke loopdagen meegemaakt dit jaar maar dit slaat alles; misschien had ik hier niet mogen zijn in Mexico. De hoogte maakt je gewoon vleugellam (=beenlam ). Het medisch team dat me begeleid is echt bezorgd om mijn welzijn en controleren alles op de voet. Na een drietal dagen zou mijn lichaam min of meer aangepast moeten zijn en zou het allemaal wat vlotter moeten gaan.
Ik hoop het! Morgen dus nog één dag doorgaan met alle krachten die me willen vergezellen. Gisteren bij mijn aankomst bijna van mijn stok gegaan.....er zijn zo van die dagen in je leven dat je denkt, nu gaat het echt niet meer.......en toch........Marathon nr 214!

Maandag 30 augustus

Het is zover! Ik begin vandaag aan mijn eerste marathon in Montréal in het Parc de la Fontaine, op zo'n 500 meter van het hotel waar ik logeer. Isabelle van het communicatieagentschap ter plaatse heeft gezorgd voor de nodige persaandacht. Net vóór ik aan mijn loop begin worden enkele beelden gemaakt en enkele woorden g...ewisseld. Pronokal geeft het startschot en de run kan beginnen! Het weer is warm, rond de dertig graden én vochtig. Het is best een lastig parcours met een overwegend betonnen ondergrond met slechts hier en daar een stukje aardeweg en kiezelsteentjes; een acht van 4,5 km ronde het park. Gedurende het hele parcours sluiten mensen van Pronokal en medelopers aan en lopen één of een paar toertjes mee; ik voel me nooit alleen. Ik eindig omstreeks 20u in het halfdonker. Na een frisse douche op zoek naar wat lekkere pasta om de nodige energie op te doen voor de volgende!

Dinsdag 31 augustus

Na een uitgebreid ontbijtbuffet met oa bonen in siroop en pancakes met de fameuze sirop d'erable (esdoornsiroop) ben ik aan mijn dagelijkse massage toe. Wegens de harde ondergrond waar ik dagelijks mijn kilometers over slijt is deze zeker geen luxe!!! Tegen een uur of h...alf twee begeef ik me nog even naar de Quartier Latin, vlakbij het hotel, om me tegoed te doen aan paar lekkere shushis met véél rijst alvorens weer aan de slag te gaan. Een uur later sta ik alweer op post voor mijn tweede marathon in de stad Montréal, waar ik tot nu toe nog niet veel van gezien heb. Het startschot wordt gegeven en daar gaan we weer.....het is vandaag warmer dan gisteren, zo'n 33 graden en alweer erg vochtig. Het Atlantisch orkaanseizoen dat duurt van 1 juni tot 30 november met oorsprong in de Golf van Mexico is hiervan de oorzaak. Mijn spieren zijn nog serieus stram van gisteren, ondanks de massage. De betonnen ondergrond blijft een echte marteling voor mij en alsof dit nog niet genoeg is word ik al lopend ook nog tweemaal telefonisch geinterviewd door de National Post en de radio CBC. Ik ben de eekhoorns die me geregeld voor de voeten lopen ondertussen grondig beu gezien: trop est trop!

Woensdag 1 september

Blijkbaar krijgt de media er niet genoeg van; ook vandaag word ik 3 x geïnterviewd alvorens ik aan mijn 208ste begin. Ik zet mijn i pod op shuffle en ga er na het startschot vandoor. Dankzij mijn muziek hou ik het lopen in een vochtige en warme lucht op een harde ondergrond vol. Ik doorkruis het park temidden van de opvallend veel en uitbundig getatoueerde Candezen, kinderwagens, skeelers, fietsers, rolstoelen en de eekhoorns natuurlijk. Ik zou er best een paar de lucht willen insturen met behulp van mijn asics maar met mijn vriendin als grote dierenvriend kan ik dit niet maken; ik hou me dus maar braaf in :). Naar het einde toe loopt er ondertussen een hele bende mee en eindigen we samen in het halfdonker. Weer ééntje erbij! Vanavond neemt Michael ons mee naar een gastronomisch restaurantje; zelfs de kok komt even meeklinken en luisteren of we zijn wel speciale gerechten wel lekker vinden?! Na de 5gangen maaltijd voel ik me echt voldaan en is het tijd om te gaan slapen want morgen wordt een drukke dag!

Donderdag 2 september

Ik heb te weinig geslapen. Snel wat koffie om wakker te worden, dan ontbijt en op naar het Olympisch stadium voor de persconferentie
van de 20ste marathon van Montréal. De funiculaire brengt ons letterlijk in de toren 175 meter hogerop via een helling van 45 graden,indrukwekkend! Het 360° zicht op de stad Montréal, waa...r we tot nu toe nog niks van gezien hebben, is iets minder door
het grijze weer maar zeker de moeite. Bruny Surin, een vriendelijke en gekende sprinter uit Quebec, die meermaals goud haalde tijdens de Olympische Spelen van Atlanta, Gotenberg en Athene komt even een praatje maken met mij en wenst me veel succes: ontzag en respect man denk ik bij mezelf. We snellen van de conferentie naar het hotel om meteen weer te vetrekken naar het park waar nieuwe pers me alweer opwacht. Na drie interviews, waarvan één al lopend, kan ik er weer aan beginnen.....dat dacht ik toch, blijkbaar ben ik mijn kousen vergeten; gelukkig heeft Tom bijna dezelfde schoenmaat als mij. Vandaag lopen enkele journalisten mee en ook een oudere man van 77. Fernand Thériault toont fier zijn krantenartikel waarin staat hoe hij dankzij het lopen opnieuw zin kreeg in het leven. Deze man overwon drie kankers en besliste vorig jaar om zich voor te bereiden op de 20 km van Montréal. Hij komt een rondje meetrainen met mij; na een paar rondjes verlaat hij mij en ik wens hem veel succes!

Vrijdag 3 september

In Mexico, one of the biggest airlines, Mexicana de Aviacion, is to suspend all flights, three weeks after filing for bankruptcy protection. Transport Minister Juan Molinar said the airline's operations would definitively cease by today. Lap, daar gaat onze vlucht! Mexico en Spanje zijn blijkbaar minder verrast dan ik e...n doen hun beste een nieuwe vlucht te zoeken die past in het strakke tijdsschema. Omstreeks 10u30 pikt de zwarte Ford Flex van Michael ons op aan het hotel voor een bezoekje aan de bureaus van Pronokal, midden in het centrum van het zakencenter van Montréal. Ik krijg meteen een souvenir cadeau: een shirt en pet van het ijshockey equipe "Les Canadiens de Montréal" ; volgens het gegiechel van de Pronokal meisjes moet ik eruit zien als een echte. Op weg door de straat Saint Denis, gekend voor zijn etnische en multiculturele restaurantjes kies ik terug voor dezelfde shushis als eergisteren en om 15u00 is het alweer tijd om ertegen aan te gaan.
Vandaag geen pers, eindelijk een beetje rustiger, dit mag wel want de laatste dagen waren het echt drukke dagen. Het lopen verloopt moeizaam in het begin maar na een vijftal km kom ik er weer in. Bovendien is het vandaag net iets frisser dan de vorige dagen. Mijn benen zijn nog steeds wat stram maar de massage van de laatste dagen heeft zeker haar vruchten afgeworpen. Deze avond gaan we lekker eten in het oude Montréal en zien zo uiteindelijk misschien eens een stukje van de stad.

Zaterdag 4 september

Het is bewolkt en aan het waaien buiten; de regen is niet veraf en doet me denken aan de dag dat ik uit België vertrok. Deze morgen doe ik nog even dienst als testkonijn voor een medewerker van Pronokal die een studie doet over het hartritme bij sedentairen en athleten in verschillende toestanden; ik stem toe mits ik ...de resultaten krijg. Vandaag loop ik om 12u00 plaatselijke tijd want morgen loop ik de citymarathon van Montréal. Bij mijn aankomst in het park staat geen pres maar wel een horde fans die met mij op de foto willen, zeker nu ik mijn hockeyoutfit aantrek; dit werkt magisch hier in Canada! Na een fotosessie ga ik er weer vandoor. Er is beslist meer zuurstof in de lucht dan de vorige dagen. Van een paar Gentenaars die hier wonen sedert een jaar hoor ik zonet dat er de laatste dagen enorm veel smog was. Die is nu gelukkig verdwenen en ik voel dat het lopen een stuk vlotter gaat dan voordien. Ik loop bewust niet te snel om me te sparen voor morgen en eindig met een heleboel sympathieke mensen die pas vandaag voor de eerste keer konden meelopen omdat het weekend is. Na een paar signeersessies pak ik mijn boeltje in en zeg ik het park vaarwel. Vanavond nog de stad in en dan morgen vroeg op voor de citymarathon.

Zondag 5 september

Zondagavond, geen gewone rustige zondag dit keer....zit in de lounge room van Air Canada te wachten op mijn vlucht naar Mexico via Toronto. Straks ben ik alweer op een andere bestemming. Het was toch deze week in Montréal een beetje spannend aan het worden, je mag gerust zeggen een beetje onderschat en wat een tegenval...ler met het weer en het parcours. Het park was bezaaid met betonplaten maar dank zij de extra dagelijkse massages is het redelijk dragelijk gebleven voor mijn spieren en botten. Het moeilijkste was de uitzonderlijke hitte boven de 32 graden én nog eens daarbij de hoge vochtigheidsgraad; het tijdsverschil met België reken ik er nog niet bij. Ik kan dus gerust stellen dat deze week bijzonder zwaar is geweest om elke dag die marathon te lopen; ik heb mijn jokers moeten inzetten deze week. Behalve vandaag, zondag tijdens de city marathon van Montréal was het weer omgeslagen en de temperaratuur gezakt naar 16 graden, een ideaal weertje voor een marathonloper dus.
We gaan er nog eens voor nam ik me voor. Doel:3u30 of minder was mijn plan maar een aantal factoren hebben meebepaald dat ik niet echt super zat vandaag. De start om 8u40 was al gegeven en ik moest nog aankomen in de startzone, redelijk stressen dus om in de start mee te zijn; dan ook geen eigen bevoorrading meegenomen. Pas eerste banaan of gel gevonden na 21 km. Mijn energiepeil was dus niet optimaal. verder iets te hellend daar in Montréal en een heel strakke wind. Ik trachtte echter rond de 12km/u te blijven en besloot geen gekke dingen uit te halen en niks te forceren. Op mijn elan haspelde ik de kilometers af, ik keek niet meer naar mijn uurwerk en genoot van de stad die ik nu eindelijk eens zag en de 22.000 medelopers die me af en toe herkenden en een schouderklopje gaven of een omhooggestoken duim lieten zien. Uiteindelijk binnengekomen in de het Olympisch stadium en dan toch nog finishen in 3u34. Voor mij was dit goed genoeg, niet kapot gelopen en toch een voldaan gevoel na toch zo een zware week. Een mooie afsluiter! Tom, Petra en ikzelf nemen nu dezelfde middag vlug afscheid van de stad en het Pronokal team dat ons heel goed heeft bijgestaan deze week...mercil! We vliegen nu verder door naar Mexico waar een nieuw team ons vannacht verwacht in Mexico-City. Morgen is maandag = werkdag ,om 14u persconferentie in Mexico-City en dan mijn marathon nummer 213 lopen op 2000 meter hoogte. Een gewone lazy sunday afternoon is het beslist niet geweest!
Nog een sportieve groet vanuit Montréal!

Geert Herman van het Nieuwsblad interviewde MarathonMan naar aanleiding van marathon nummer 200:

Die ronde cijfers doet je dat nog iets Stefaan? Ja er komen meer media op af en ik hol van het ene interview naar het andere. Dat doet mij wel even stilstaan bij waar ik mee bezig ben. Ik kreeg de hele dag door sms-jes met gelukwensen en veel mensen die niet echt in mij geloofden geven nu toe dat ze hun mening wel willen herzien. In die zin is het wel speciaal. Net als de 53ste de recordloop en de 100ste.

Denk je nu aan de 200 die je liep of aan de 165 die je nog moet lopen? Ik kijk vooruit en dat komt vooral door het weer. Het begint stilaan herfstachtig te worden en ik fixeer mij op het klimaat en de seizoenen. Ik ben gestart in volle winter en ik zie die cyclus heel langzaam weer dichterbij komen. En dat geeft mij wel moed.

Is het na acht maanden vooral een fysieke of een mentale strijd? Goh, het is een samenspel van de twee. Ik ben teruggekomen van Spanje met een bronchitis door de airco en dan gaat het wat moeilijker. Soms denk je dat je mentaal onverwoestbaar bent maar als je dan met zware benen loopt sluit je je af en heb je niet veel zin om te praten met je gezelschap rond de Watersportbaan. Dat is menselijk denk ik.

Heb je nog iets om naar uit te kijken? Ja hoor, heel veel zelfs. Ik moet nog negen landen aandoen in de komende maanden. Ik ben net uitgenodigd in Venetië en kreeg een wildcard voor de volzette marathon van Athene. Op 30 augustus vertrek in naar Québec en Mexico, dus ik heb meer dan vooruitzichten. Ik besef ook dat al mijn inspanningen iets zullen opgeleverd hebben, dat ik het niet tevergeefs zal gedaan hebben.

Ondertussen heeft de wetenschap ook een vette kluif aan jou? Ja, ik ben eigenlijk al in cijfers opgedeeld. Ik ben 15 kg verlicht op die tijd, mijn lichaam is eigenlijk ingesteld op die dagelijkse krachtinspanning. Massage heb ik nog nauwelijks nodig en dat is al een heel tijdje zo. De vraag is hoe ik ga reageren als ik in februari stop. Hoe ga ik herstellen fysiek,maar ook mentaal. Want het vergt veel van je. Je denkt dat je jezelf kent maar merkt nog elke dag dat dat niet zo is.

Staan mensen nog verwonderd of is er al een zekere gewenning opgetreden? Mensen blijven altijd veel respect tonen, het spreekt bij velen tot de verbeelding dat ik nog loop. Wie mij hier in januari zag en nu acht maanden later nog ziet heeft iets van 'tiens die loopt hier nu nog en er is ondertussen al zoveel gebeurd'. Mensen geloven ook dat ik er echt zal in slagen. Eens je aan 200 zit krijg je al eens de opmerking dat die andere 165 er ook wel zullen bijkunnen. Ook in het buitenland is het natuurlijk altijd weer een avontuur dat telkens weer verwondering opwekt.

Aan welke marathons denk je het vaakst terug? Het verhaal van die 53ste, het verbreken van het record was iets speciaals dat mij nog een goed gevoel geeft. In negatieve zin was het dan die in Barcelona. Een mens trekt naar daar voor het mooie weer en we kwamen daar in noodweer en hevige sneeuwval terecht dat het niet mooi meer was. Ik liep er in ijsplassen, echt onmenselijk. En naar de toekomst kijk ik al uit naar de allerlaatste. Die zou ik eigenlijk het liefst helemaal alleen lopen, al zal dat wellicht niet lukken. Hoe ga ik die lopen, hoe zal die confrontatie zijn met mezelf? Daar denk ik nu al aan. 5 februari 2011 is die fameuze laatste. Wenkt er dan een immens zwart gat? Ik weet het niet maar ik ga mijn lichaam vanaf dan wel rust gunnen. Ik ga het zelfs op pensioen stellen en niet meer uitdagen. De mind moet dan maar gaan overnemen, zeg ik vaak tegen mezelf.

De 200ste was een gesponsorde loop voor het goede doel het Kinderhartfonds van het UZ. Hoe is de respons daarop geweest? Heel veel mensen hadden toegezegd om mee te lopen voor het goede doel en hebben dat ook gedaan. De opbrengst van 605 euro is een fijne opsteker. Ik heb het peterschap van die vereniging aanvaard en wil ze mee in de bekendheid brengen. Het Kinderkankerfonds kent iedereen, het Kinderhartfonds niet. Zij begeleiden jonge patiënten met hartafwijkingen. Vanuit mijn project is er ook een missie aan gekoppeld want ook die mensen moeten bewegen. Op termijn willen we ook een aantal van hen onder begeleiding enkele rondjes laten meelopen. Momenteel rust daar nog een taboe op om die kinderen zich te laten outen, ook vanwege de ouders. Daar is nog een lange weg te gaan.

Wat zijn de concrete plannen voor 2011? We doen verder aan de bewustmaking rond beweging. Tussen februari en oktober organiseren we zes loopevenementen gaande van een halve marathon tot een Ekiden en een kwarttriathlon. Dat wordt ondersteund door lezingen en workshops. We laten de mensen niet zomaar hun ding doen, maar maken ze ook attent op een aantal zaken.

Zaterdag 31 juli

Na een vroege marathon in Gent vliegen we van Zaventem naar Madrid en via Madrid landen we omstreeks 22u00 in Bilbao waar we worden opgewacht door Edgard en Marc. Op de kleine luchthaven van Bilbao is het bijzonder rustig en vindt de Urbano camper makkelijk zijn weg terug naar een hotelletje net buiten Bilbao, zorgvuldig uitgezocht door Edgard, reisleider van dienst. Het restaurant El Txakoli biedt een prachtig uitzicht op de fel verlichte 300 meter lager gelegen hoofdstad van Baskenland. Een creatieve en Baskische keuken met verse vis alom en een fles heerlijke Marques de Caceres crianza 2006 wordt wel bevonden. Als afsluiter een "Pacharon", een typische digestief van de streek en de reis kan beginnen!

Zondag 1 augustus

Rioja, gelegen in de groene Ebrovallei is de moestuin van Spanje maar eveneens gekend voor zijn betere wijn. Tussen de vele bodega's in rijden we met de camper van Haro richting Najera, een oude koningsstad gelegen op de Compostellaroute. Talrijke kloosters getuigen van de religieuze betekenis op deze druk bezochte pelgrimsroute. De Rioja verlaten zonder een bezoek aan één van de vele bodega's zou echter zijn als België verlaten zonder zich tegoed te doen aan een trappist of een pak frieten. Zo gezegd zo gedaan. Een Spaanse gids leidt ons rond in de enorme wijnkelders van de Dinastia Vivanco. Via Domingo de la Calzada bereiken we Escaray waar ik mijn dagelijkse marathon loop. Geen trouwe fans dit keer en ook geen hitte want we zitten op 813 meter hoogte vlakbij de Sierra de la Demanda, waar 's winters ook geskied wordt. Vandaag gelopen dus in koelte en regen. De benen voelden nog wat vermoeid aan van de vliegreis van gisteren maar als eerste in Spanje viel deze best mee. En nu, lekker gaan eten en veel slapen.

Maandag 2 augustus

Vandaag rijden we verder via de Compostellaroute richting Burgos. Ik loop er vandaag ééntje in de buurt van Covarrubias, een oude Middeleeuwse ommuurde stad met houten huisjes, kasseien en vele ooievaarsnesten. Van de hitte heb ik nog steeds geen last want de temperatuur vandaag bedraagt zo'n 22 graden. De benen zijn nog steeds niet wat ze zouden moeten zijn maar dankzij het relatief vlakke parcours en de lage temperaturen is deze tweede marathon in Spanje best haalbaar.

Dinsdag 3 augustus

El Camino del Cid gaat van Burgos naar Valencia en is in Spanje een zeer populaire toeristische route. De route is bezaaid met kastelen, kloosters en oude kerken. El Cid, de legendarische Morenjager heeft in de 11 eeuw Spanje helpen bevrijden van de alsmaar oprukkende Islam . We rijden van Covarubbias naar Santo Domingo de Silos, een oud klein stadje met een mooi romaans kerkje en oud Benedictijnenklooster. Vandaag loop ik de marathon in Sant Domingo de Silos met welliswaar iets warmere temperaturen maar zeker nog makkelijk haalbaar. Het is zo'n 24 graden vandaag. Het parcours is heuvelachtig maar zeker niet te steil om deze derde tot een goed einde te brengen met de beste tijd tot nu toe.

Woensdag 4 augustus

Vanuit Santo Domingo de Silos rijden we doorheen het bergachtige natuurpark van Yecla via Arrando de Duero richting Segovia, waar ik vandaag mijn marathon loop. Vertrek van de oude Romaanse aquaduct richting rivier. De temperaturen lopen ondertussen aardig op maar de koelte van de rivier kan hier gelukkig wat soelaas bieden. De hittegolf van België hangt nog vers in mijn geheugen en ik weet precies hoe ik moet lopen in deze weersomstandigheden: traag maar zeker! En nu de stad in voor een lekkere Castillaanse maaltijd. En dan vroeg in de veren want morgen willen we zeker de stad snel bezoeken om daarna onze tocht verder te zetten.

Donderdag 5 augustus

Vanuit het historische Segovia rijden we door de Sierra de Guadarrama tot zo'n 18OO meter hoogte om daarna terug af te dalen naar San Lorenzo de El Esocorial, dat 800 meter lager ligt. De fietsers zijn ondertussen alweer vertrokken. Ik start vandaag mijn dagelijkse loop aan het indrukwekkende koninklijk paleis én klooster , gebouwd in opdracht van FelipeII in de 16de eeuw waar hij en ook zijn ouders Carlos I en Isabel la Católica rusten in het mausoleum. Vandaag is het lopen in een temperatuur van zo'n 31 graden met een licht briesje dat het iets dragelijker maakt . Bovendien zoek ik de schaduw op in Herrera, een groene zone nabij genaamd naar de architect van het paleis en klooster. Vanavond eten we een flinke Spaanse biefstuk met sla en frieten, kan het Belgischer?

Vrijdag 6 augustus

Na een korte bergrit van 66km komen we aan in Avila, één van de meest oude Middeleeuwse steden van Spanje, gekend om zijn ommuurde wallen, oude kerken en kloosters. De Puerta de Santa Teresa is vandaag het vertrekpunt voor de marathon. Startend onder een stralende zon zoekt ik de koelte op van de bomen aan de rand van de ommuurde stad. Het valt best mee te lopen in de vooravond tussen 17u00 en 21u00; het lopen bij 30 graden en meer in Spanje lijkt iets dragelijker dan lopen in dezelfde temperaturen in België; het zuurstofgehalte ligt hier duidelijk hoger. Bovendien was er tot vandaag elke dag een koel windje. Morgen zal ik mijn 183ste op rij lopen en bijgevolg net over de helft zitten van mijn 365doel. We zetten alvast de Cava klaar!

Zaterdag 7 augustus

Vandaag vertoeven we in Salamanca, werelderfgoedstad en culturele hoofdstad 2002 , één groot monument en tevens de studentenstad van Spanje. Naarmate we zuidwaarts reizen beginnen de temperaturen nu toch aardig op te lopen; het is ondertussen zo'n 35 graden. Ik zoek ditmaal de koelte op van de rivier van aan de rand van de stad, de río Tormes. Startend aan het openlucht sportcomplex van de plaatselijke rugbyclub loopt het parcours langs een groen fietspad onder de bomen, met een mooi zicht op de Romaanse aquaduct. Marc zorgt voor de nodige verfrissing om de 5 km want het is één van de warmste dagen tot nu toe. Motivatie alom troef desniettemin, ondanks de hoge temperaturen, wetende dat dit maar liefst de 183ste marathon is vandaag! Ik zit in de helft! Na een warme loop en een verfrissende douche, zoeken we het beeldige decor van de Plaza Mayor van Salamanca op, één van de mooiste van Spanje trouwens, om dit heugelijk moment te vieren!

Zondag 8 augustus

Vandaag reizen we een stuk van de Romeinse Zilverroute, de Vía de la Plata, af. Deze loopt van het zuiden naar het noorden van het Iberisch schiereiland, door het onherbergzame westelijke deel van Spanje, evenwijdig aan de grens met Portugal. Het is een oude handelsroute, aangelegd door de Romeinen. Het traject loopt door valleien en over bergpassen waarlangs eeuwenlang de handelskaravanen, de legers van de Romeinen, de West-Goten, de Arabieren en uiteindelijk de Katholieke Koningen Ferdinand en Isabella trokken.
Het eerste stuk van de Vía de la Plata brengt ons naar de Sierra Candelario tot het pittoreske bergdorp én natuurreservaat tevens Candelario genaamd. Op zo'n 1125 meter hoogte, ga ik straks lopen in één van de talrijke dennenbossen boven het stuwmeer, de Embalse de Las Angosturas. Het is bewolkt en door de hoogte lekker koel vandaag. En ik heb er nog steeds zin in! Vanavond kruip ik vroeg in bed in de Posada Puerta Grande, een rustiek charmehotel met karakter om er morgen terug tegen aan te kunnen.

Maandag 9 augustus

Vandaag begin ik met de dagelijkse marathon om daarna verder door te reizen naar Extremadura waar ons hete temperaturen te wachten staan. Ik "geniet" dus nog even van de koelte en bewolkte hemel alvorens deze hel binnen te stappen. Vandaag loop ik in de bosrijke omgeving van het dorp Candelario, gekend om zijn "embutidos", vleeswaren, waar zelfs een museum aan gewijd is en die tot in de grote steden van Spanje uitgevoerd worden. Ook de typische klederdracht van de plaatselijke schonen en de typische Middeleeuws aandoende huisjes dragen bij tot het sprookjesachtige gehalte van dit bergdorp. Het lopen gaat vlot vandaag; ik eindig met een normale tijd en mijn benen en lichaam houden het wonderwel goed vol. Omstreeks 14u00 vertrekken we naar de ommuurde Middeleeuwse stad Plasencia, we dalen van 1125m naar 467m. Hier gaan we van groen naar dor en van warm naar zeer warm : de hel van Extremadura! We passeren Moorse dorpen , restanten van Romeinse bouwwerken en via de eindeloze landschappen met oude kurkeiken en olijfbomen eindigen we in de oude renaissancestad Plasencia waar we nog even nagenieten van de dag in de mooie parador van de stad, een oud klooster.

Dinsdag 10 augustus

Bij Plasencia ligt het natuurpark Parque de Monfrague gekend voor zijn gieren - en andere roofvogelpopulatie waaronder de statige koningsarenden. De gieren volgen elke beweging en hier zal ik vermoedelijk vlugger lopen dan anders?! Het tegendeel is waar; de 40 graden maken dat het vandaag lastig lopen is. Ik put uit de ervaring van de hittegolf in België, giet liters water over mijn kop en loop langs het groene water van het stuwmeer van het park in een weliswaar mooie en rustige omgeving. Het is voor mij alweer een grote uitdaging in deze oven te lopen maar er is geen onderkomen aan, ik moet erdoor! De warmte zorgt er echter voor dat mijn benen een stuk minder stram zijn , toch één voordeel aan deze hitte! We eindigen de welverdiende dag in het oergezellige en charmante stadje Trujillo, de geboortestad van Francisco Pizarro, ontdekkingsreiziger en conquistador van de nieuwe wereld, die tot in het hart van de Incawereld wist door te dringen.

Woensdag 11 augustus

Via Medellin, de geboortestad van de andere ontdekkingsreiziger, Hernán Cortés, bekend van zijn verovering van Mexico, reizen we richting Mérida, de hoofdstad van Extremadura. Hier krijg je een idee van de grootsheid van het Romeinse rijk. De aquaduct, Puente Romano, het theater en amfitheater en nog enkele andere bouwwerken getuigen hier ruimschoots van. Van op de brug kan je ook het Arabische Alcobaza aanschouwen, dat in de negende eeuw werd gebouwd door de Moren. Vandaag ga ik op zoek naar een beetje koelte rond het golfterrein, zo'n 6 km buiten de stad. Mijn uithoudingsvermogen wordt alweer zwaar beproefd maar ik houd vol, ondanks het zweet en tranen dat deze 187ste marathon me kost. Nog 3 dagen te lopen in deze omstandigheden. Ik zie uit naar de koelte van de Watersportbaan J!

Donderdag 12 augustus

Vandaag loop ik op zo'n 30 km vóór Guadalupe, onze volgende etappe, aan de rand van een klein stuwmeer. Het is alweer heet maar enige wind zorgt gelukkig voor de nodige zuurstof en wat verkoeling. Ik moet constant de vliegen en dazen van me afschudden en ben blij wanneer deze uiterst moeilijke marathon voorbij is. Een frisse duik in het meer spoelt een deel van mijn zweet en vermoeidheid weg en ik kan nu verder genieten van de dag. Op naar Guadalupe, een bedevaartsoord dat to ver over de Spaanse grenzen een klinkende naam is, zelfs tot in Zuid Amerika. In de 8ste eeuw, ten tijde van de inval van de Moren, werd een beeltenis van María verstopt aan de oever van een riviertje. Een herder vond het beeld, een vondst die gepaard ging met enkele mirakelsituaties, voldoende om de religieuze overheden te alarmeren. Resultaat: op de plek van de vondst werd een kapel opgericht en Alfonso XI, koning van Castilië, gaf in 1304 de opdracht voor de bouw van een klooster. Eigenlijk wou hij met die bouw zijn overwinning op de Moren vieren. Zo werd Guadalupe wat het vandaag is. We kiezen ons hotel alvast voor vanavond en gaan voor het meest authentieke van het stadje, één van de 16de eeuwse gotische zijvleugels van het klooster, de Hospedaría del Real Monasterio, dat vroeger dienst deed als hospice. De sfeer die dit klooster uitademt is uniek. Ondanks het feit dat dit geen parador is moet de uitstraling van dit oud klooster zeker niet onderdoen voor sommige andere geziene historische kaders. De enorme patio lokt ons uitnodigend voor het avondmaal en we laten ons de lokale specialiteiten waaronder witte gazpacho, gevulde paprika's en kabeljauw op de wijze van FelipsII, wel bevallen. Een rustige lange nacht geeft me de nodige energie voor de voorlaatste dag van mijn avontuur.

Vrijdag 13 augustus

Wanneer we de camper opzoeken vinden we een briefje onder de ruit van een zekere María Carmen Chamorro Holguín, een afgevaardigde van de dienst toerisme. Zij wil graag een interview en enkele foto's maken voor een artikel op hun plaatselijke blog, www.culturaguadalupe.es. Ik word meteen vergeleken met andere beroemdheden J want ook de koning en andere politieke figuren deden hier reeds hun intrede, beaamt María me. We gunnen nog een laatste blik op het mooie klooster en verlaten Extremadura om binnen te rijden in La Mancha via de Montes de Toledo, richting de voorlaatste etappe. Toledo, gebouwd op een hoogte net boven de Taag wordt ook wel het Spaanse Rome genoemd en biedt een culturele mix van moskees, synagogen, kerken en musea. Het Alcázar, de Moorse burcht, de Gotische met Mudèjar - en renaissance elementen versierde katedraal en het El Greco museum zijn maar één van de vele bezienswaardigheden. Ik besluit vandaag te lopen in het heuevalchtig landschap dat Toledo omringt. Wetende dat de heetste temperaturen nu voorbij zijn en dat dit de voorlaatste is van het Spanje avontuur geven me opnieuw energie mijn dagelijkse marathon voor de zoveelste keer aan te vangen. Ik loop later dan gewoonlijk, het is nu om en rond de 30 graden en daardoor zeker dragelijker dan de voorbije dagen die voor mij echt een hel waren. Ik kan letterlijk en figuurlijk weer ademhalen!

Zaterdag 14 augustus

Vandaag is het de laatste in de rij en ik kies voor hetzelfde parcours als gisteren. Mijn gedachten zijn reeds voor een stuk in België maar met al wat heimwee blik ik terug op deze 14 fantastische dagen met mijn vrienden, ondanks de hitte die me af en toe serieus parten gespeeld heeft! Aan alles komt een eind en vanaf morgen ben ik terug op mijn vertrouwde plek, de Watersportbaan.