De eerste van twaalf maanden is doorstreept. Dit is het uitgelezen moment voor een flashback naar het moment waarop ik geconfronteerd werd met de vragen: Kan ik nog verder? Wil ik nog verder? En: Hoe moet het verder? Lastige vragen krijgen we vroeg of laat allemaal. Dat kiezen we niet. Wel of we ze met ons antwoord verjagen.
Marathon nummer achttien. Een dag eerder had ik al last gevoeld aan de wreef. Ik had het toen net gehaald, weliswaar met scherpende pijn, maar met de hoop dat ik die voor het eerst en het laatst had gevoeld. Niet dus. Ik had me laten intapen zoals Justine Henin tijdens de Australian Open. Met pijnstillers op zak begon ik eraan. Na amper vijfhonderd meter voelde ik -oh oh- de pijn weer loeien. Achttien kilometer heb ik het volgehouden. Al die tijd zag ik grauw van de pijn en was ik onaanspreekbaar. Toen ik stopte, stopte iedereen met mij. Aan de grond genageld. De vrees voor het definitieve einde die bij hen moet zijn opgekomen, had mij nog niet te pakken. Ik wilde vooral de pijn niet meer voelen. Het lopen staken, deed de pijn stoppen. Vervolgens was ik vooral begaan met de lopers die naar de Watersportbaan waren afgezakt voor hun afspraak met mij. Ik wilde hen niet teleurstellen. Ik moest hen voorstuwen, niet afremmen. Ik trok mezelf weer op gang tot aan de camper, maar kon echt niet verder. Ik zei: 'Ga maar' en dook de camper in voor droge kleren en verse moed voor 22 kilometer marcheren. Om 22u20, na een afstompende mars van 3,5 uur bovenop drie uur lopen, zat de 42,195 kilometer er eindelijk op. Al die tijd hadden lopers solidair mee gestapt. Ook wie zich eerder niet in staat had gevoeld mee te lopen, kwam nu meewandelen. Het nieuws was immers als een lopend vuur gegaan.
De ochtend erop lag ik op de dokterstafel bij Chris Goossens. Een acute ontsteking, zo luidde de diagnose. Ik had blijkbaar pech gehad met de erg barre weersomstandigheden waarmee het jaar was ingezet. Want nooit eerder had ik door het lopen last gehad aan de wreef. Mijn spieren werden dagelijks geteisterd door de koude en dat moest zich ergens manifesteren. Was het een verstuiking geweest, dan had dokter Goossens me nog kunnen oplappen, maar dit was een echte blessure. Wandelen was geen optie. Stoppen was dat wel. Met zo vroeg zo'n bruuske tegenslag en geen plan B, was dat een voor de hand liggend besluit geweest.
Maar je bent ongelooflijk inventief als je tot je knieën in de miserie zit. Een laaghangende tak die daarvoor je hoofd heeft belaagd, wordt dan een uitgestoken hand die je uit de ellende kan halen.
'Een rolstoel', riep ik. Anderhalf uur later, met de hulp van de sportdienst van Gent, had mijn team een handbike klaar. Toen ik erin stapte, wist ik niet eens hoe dat ding te besturen. Het was wennen. Mijn schouders en armen voelden na 42,195 km draaien als na een sessie krachtraining. Dat viel dus mee. Maar ik leerde dat het niet evident is om te rollen waar anderen lopen. Wegen, voetpaden en stoepranden zijn vaak niet aangepast. Zeker de extra lus weg van de Watersportbaan over onder meer een zachte grindweg zorgde voor een geaccidenteerde passage. Mijn benen bleven de hele tijd roerloos, maar schreeuwden om beweging. Ze werden extra gegeseld nu de kou niet werd verjaagd door stromend warm bloed. Ik voelde me ook wat verweesd. Praten met de lopers bleek moeilijk vanuit kikvorsperspectief. Het was alsof ik er pas weer bij zou horen als ik opnieuw liep. Ik werd ook voortdurend gevraagd: 'Wanneer begin je weer te lopen?' Die vraag klonk als: 'Wanneer ben je weer een van ons?'
Maar de meesten bedankten mij. Omdat ik er toch bleef zijn. Daar draait het uiteindelijk om. In een rolstoel of op loopschoenen, dat maakt niet uit. Intussen leg ik de afstand weer deels lopend af. Iedereen mag uit mijn verhaal halen wat hij/zij wil. Misschien leert deze passage dat er altijd een weg is. Mijn voeten hebben het even laten afweten, maar niet mijn wilskracht. Daarom blijf ik sowieso elke dag 42,195 kilometer afleggen. Is het niet al lopend, dan al rollend. Voor het wereldrecord -53 marathons na elkaar- moet de kilometerteller straks opnieuw op één, maar voor jullie enthousiasme blijf ik vastberaden doorlopen. Tot 31 december 2010. Honderd procent zeker.
Sportieve groeten,
Marathonman
