(overgenomen van hetnieuwsblad.be)
Hoe gaat het met lopen? Als ik dezer dagen deze vraag krijg voorgeschoteld is het antwoord nogal kleurloos. Niets nieuws onder de zon. Wat zoveel betekent als: we doen gestaag verder. Gestaag. Wat zoveel betekent als 'langzaam maar zeker.' Wat op zijn beurt weer zoveel betekent als: de magische grens van negentig minuten blijft even magisch als een maand geleden. Ik loop. Minimaal twee, soms drie keer per week, en zelden minder dan een uur. Maar dus nog niet de 90 minuten die ik volgens de schema's nu al zou moeten lopen.
En als ik netjes deed wat van me werd verwacht, werd dat over enkele weken zelfs de volle twee uur. Of het met de motivatie schort, pleegt men dan al eens te vragen. Maar neen, dat is het niet. Los van het feit dat ik de tijd ontbeer om zoveel te lopen (het blijft een gevecht tegen de onverbiddelijke klok), is er het feit dat ik nu toch reeds iets van zelfvoldoening voel. Ik loop bij wijze van spreken fluitend tweemaal de Watersportbaan rond. Als u een getrainde loper bent, vindt u dat misschien een lachertje, maar minder dan een jaar geleden kon ik er alleen van dromen.
En dan durf ik als eens te denken, als ik een uur gelopen heb en met mijn gedachten alweer bij mijn overvolle agenda zit: 'zou dit niet genoeg zijn voor vandaag? Die lange loop kan ik toch volgende week nog doen?' Waarna die volgende week aanbreekt en... u raadt het al natuurlijk.
'Ben ik te snel tevreden?', vraag ik me dan af. Want ik geef toe: er spoken ook gedachten door mijn hoofd, zoals: wat is de zin van twee uur lopen? Van regelmàtig twee uur lopen? En màg het niet iets minder zijn?
Verzachtende omstandigheid: het doel is verlegd. Was er aanvankelijk sprake van in de maand juni een halve marathon te lopen, dan is dat nu eind september geworden, en dat heeft, merk ik, in mijn hoofd toch wat de druk van de ketel gehaald.
Laat ik dus (voor de zoveelste keer) nog maar eens zeggen: we doen verder. Gestaag. Maar gestaag gaat ook. En is de grote vakantie na nieuwjaar niet het tweede grote moment van het jaar om goede voornemens te maken? Zeeën van tijd, rust in het hoofd. We gaan
ervoor. Nog maar eens. Want dàt ik die 21 kilometer loop, dat blijft
- laat daar geen misverstand over bestaan - wel het ultieme doel.
En dat gaan we halen ook, daar blijf ik zeker van.
