(overgenomen van hetnieuwsblad.be)
Met 30.000 zijn ze van overal op deze grauwe meizondag naar het Jubelpark gekomen. Om een zware 20 km van Brussel te lopen, door weer en tegenwind. Voorbereid of helemaal niet voorbereid. Alleen, in groep, of met een schare supporters. 30.000 met veel goesting om te bewegen. Al van 11 uur deze voormiddag was het aanschuiven in de Leopold ll tunnel zodat de Marathonmanmobiel pas iets voor één aan het Jubelpark aankwam en Stefaan nog net op tijd aan zijn 22,2 km voorsprong kon beginnen. Om dan aan te sluiten voor de echte "20 van..."
Ondertussen zit het MarathonTeam niet stil.
"Marathon, halve marathon, vijf en tien kilometer lopen op 26 september in Gent en de 10 op wieltjes!" . "Le 26 septembre marathon, demi-marathon, cinq et dix kilomètres à Gand...".
Ik schreeuw me zo schor als een friscoventer. De lopers van de 20 km van Brussel nemen de flyer aan. Of niet. "Lopen??? Nooit !!! "schertsen ze terwijl ze met trillende benen naar de start wandelen. De meer ervaren rotten haasten zich nieuwsgierig om meer te horen. "Een marathon en een halve in Gent? Eindelijk! Daar willen we zeker bij zijn!".
Met de glimlach beantwoord ik -of dat probeer ik toch- de meest uiteenlopende vragen. Waar moet ik zijn om mijn nummer af te halen? Waar is de Nerviërslaan, mijn vrienden wachten daar op mij? Waar kan ik een koffie krijgen? Waar plassen? Komen ze mij hier wegslepen? Hoeveel boete betaal je hier? Wil jij met me trouwen? En zijn de toiletten proper in Gent? Rijpere promo-girls krijgen schitterende vragen. En geven steevast een compleet absurd antwoord. En dan is mijn stem op, zijn we uitgedeeld en is Stefaan uitgelopen. Voor de 114e keer moe en content vertrekt hij richting Gent.
Na een helse week van anderhalf uur te laat landen en laat lopen op dinsdag, lopen en veel vergaderen op woensdag, persconferentie, interviews, lopen en naar Limburg rijden op donderdag, TV, lopen en radioprogramma op vrijdag. Om dan nog eens 'gewoon' 42,2 km te lopen in Gent op zaterdag. En zondag Brussel dus...
Dit is duidelijk geen salon-marathonman.
Hoe evident de dagelijkse marathons lijken te worden, hoe goed zijn lichaamsfuncties zich lijken aan te passen, het blijft een zware opgave een sterke prestatie. Elke dag opnieuw verdenk ik er hem van dat hij er geen zin meer in heeft. Elke dag opnieuw groeit mijn respect voor zijn doorzettingsvermogen en moet ik ongelijk bekennen als ik hem de loopgoesting zie uitdelen aan al wie met hem mee loopt en hem om raad vraagt.
Straf als je 't mij vraagt.
