(overgenomen van hetnieuwsblad.be)
Zo lang is het nu ook niet geleden.
Dat we zonder puffen noch blozen urenlang al lopend ons gebraad van de dag of week achtervolgden, tot dit van uitputting neerzeeg en we het met vaste hand de nek omdraaiden. Om dan onmiddellijk rechtsomkeer te maken om met het verse vlees snel naar onze veilige grot te lopen, te roosteren en deze proteïnen smakelijk naar binnen te werken.
We hadden toen al geen staart meer om het evenwicht te bewaren, noch lange tenen om van tak tot tak te slingeren. We hielden ons al mooi rechtop, met sterke diepe spierlagen die onze romp stabiliseerden. We hadden al een stevig nekligament om met geheven en wendbaar hoofd de horizon af te speuren. En we hadden sterke grote bilspieren die ervoor zorgden dat we bij elke voorwaartse loopstap, lees "valstap", het torso recht konden houden en snel van steunbeen konden wisselen. En korte tenen, zodat het lopen lichter en effciënter kon. We waren er voor gemaakt. En we hadden een schoon poepke.
Vandaag zijn we nog steeds geboren lopers. Met een beetje geluk ontwikkelen we na onze geboorte dat perfecte toekomstige loperslijf. Een lijf met goede kernstabiliteit en evenwichtig opgebouwde spieren die ons een goede houding en schone vormen geven. En met een schoon poepke.
Maar eens dat perfect gevormde lijfje operationeel wordt, loopt het fout.
We leren op een stoel zitten, aan tafel. We leren uren aan een stuk op die stoel, aan die tafel zitten. Aanvankelijk wordt bewegingsdrang nog getolereerd. Maar algauw luidt het credo "zit stil" en wie dat niet kan krijgt een pil.
En we zijn slim. En slimmer. We ontwerpen goede tafels en stoelen om beter en langer te kunnen zitten. We verplaatsen ons al zittend. We bewegen in het beste geval pas rechtop na teveel uren zitten. En alzo verzwakt gestaag onze kernstabiliteit, zakken we door, kwijnen onze bil (en andere) spieren weg en zien we er niet uit. En we krijgen rugpijn, voelen ons vaak moe en lusteloos. En we krijgen een vormeloze poep.
Maar ho! Na confronterende blikken op onszelf willen we daar wel iets aan doen en gaan sporten. Lopen bijvoorbeeld. We vliegen er met volle vaart in of slepen ons door de eerste bemoedigende Evy-woordjes heen. Maar het is echt niks voor ons. Zere knie, hernia,... toch niet zo gezond dat lopen. Te gevaarlijk. Inderdaad, niet zo gezond om veel te lopen met een doorgezakt lijf, slechte houding, verroeste scharnieren. Kunnen we er dan niet beter mee ophouden?
Neen beste lezer. Ik wil u de goesting te lopen zeker niet ontnemen. Integendeel. Lopen zullen we. En we kunnen er maar beter goed voorbereid aan beginnen. Zoals we inspanningstesten laten doen om te zien of ons hart al deze komende inspanningen wel aan zal kunnen, en wat onze goede trainingszones zijn, kunnen we ons best ook met zijn allen eens laten "uitlijnen".Zoals met banden van onze auto. Een paar millimeters uit het lood verhoogt de kans op 'scheve' slijtage. In ons lijf is dat evengoed zo.
Osteopaten, kinesisten kunnen zien of we wel "in het lood" staan en bewegen. Zien of onze bekkenbeenderen goed gepositioneerd zijn. Zien en voelen hoe het met onze diepe rompspieren gesteld is , en hoe we die makkelijk en veilig kunnen trainen.
Kernstabiliteit dus. Alweer. O zo belangrijk als stevig vertrekpunt van alle krachten die een lijf kan uitvoeren. En zo belangrijk in het voorkomen van mogelijke overbelastingletsels.
Ik schreef het al, laat u door dit verhaal zeker niet ontmoedigen.
Lopen is, op elke leeftijd, de meest natuurlijke manier van voortbewegen. Lopen maakt ons content, lopen maakt ons fris en alert. Lopen kan blessurevrij, als we onze mechanica maar goed voorbereiden en onderhouden. En rustig opbouwen. En durven traag lopen.
Voor we het weten zijn we verslaafd, gezonder, fitter, contenter, en minder snel oud.
En vooral, hebben we terug een schoon poepke.
