(overgenomen van hetnieuwsblad.be)
Beste lezer! Ik zit in een dipje. Het lopen gaat wel lekker als ik weer eens naar de Watersportbaan trek om er mijn rondjes te draaien, maar ik geraak er maar mondjesmaat. Zeker, ik heb een druk leven en ik moet al heel behendig in mijn agenda mikken om mijn trainingen vast te leggen, maar die derde koudegolf op rij helpt ook geen donder.
En toch ga ik die dekselse marathon weer lopen dit jaar. Niet roekeloos, maar na een zorgvuldig opgebouwde training en meer aandacht voor rust, drank en spijs. Net als vorig jaar, toen marathonman Stefaan Engels mij bij het handje heeft begeleid van weinig fitte gelegenheidsloper tot finisher van de Brussels Marathon op 4 oktober laatstleden. Hij heeft mij overtuigd, geënthousiasmeerd, en heeft mij opgevolgd tot aan het overschrijden van de eindmeet op de Brusselse Grote Markt. Dat heeft hij met veel deskundigheid, genegenheid en toewijding gedaan. Hij krijgt daarvoor mijn respect en vriendschap. Die krijgt hij wel niet van iedereen, blijkbaar.
Er verschijnen de laatste tijd steeds zuurdere oprispingen van internetbloggers, of wat ik nog erger vind, collega's atleten. De kleingeestige reacties op Stefaans activiteiten zijn van een pover en laag allooi. Vaak anoniem en van een gehalte dat enkel in de rioolpers een plaats heeft. Als ik die stukjes lees dan komt me het beeld voor de geest van een op een ijsvlek uitgegleden mens die door voorbij struinende leeghoofden nog eens flink wordt aangetrapt.
Ik had hierop niet willen reageren, maar ik doe het nu toch. Je zal het altijd weer zien, als er één bruine rat uit het riool opduikt, dan weet je dat er nog meer zitten. En voor het overige: negeren die stenengooiers.
Mijn voorbereidingen zitten nog niet op het goede spoor. Ik slaag er al enkele weken niet in om mijn trainingen mooi over de weken te spreiden. Daardoor heb ik wellicht niet de vereiste conditionele opbouw. Een gat van vier dagen zonder hardlopen is niet bevorderlijk voor de klimmende curve. Maar ik zal niet aflaten. Volgende week ga ik weer drie sessies in mijn agendaatje prikken. De groep Watersportbaanlopers wordt steeds groter. Ik vind het erg fijn om enige tijd naast een wildvreemde te lopen al koutend over het weer, koning Albert of Evy Gruyaert. Vorig jaar heb ik aan het lopen enkele nieuwe vrienden overgehouden. En ik weet: het zal dit jaar niet anders zijn. Wie geen verzuring in de kop heeft, mag altijd een eindje met mij meetrainen.
Tot aan de Topsporthal.
