(overgenomen van hetnieuwsblad.be)
Het slechte nieuws is dat mijn gezinnetje een helse week is door gesparteld. En als de ene na de andere kampt met buik- en andere griepjes weet je dat het niet lang kan duren voor je er zelf ook aan moet geloven. En ja dus.
Maar in plaats van gewapend met het best mogelijke excuus lekker in de sofa achterover te leunen, zit ik me op te vreten. Het begon juist zo goed te gaan; doorgaan wil ik. Maar trainer Tom heeft me op het hard gedrukt dat sporten tijdens ziekte niets anders is dan roofbouw plegen op je lichaam. Het doet meer kwaad dan goed, en dus kan ik niets anders doen dan rusten en wachten tot het beter gaat.
Om dan naar het schema van de vorige week terug te keren. Want zachtjes opbouwen is de beste methode, dat weet ik zo onderhand wel. Niets forceren, niet te hard van stapel lopen. Op lange termijn loont het veel meer dan als een kip zonder kop krampachtig te proberen om iets te bewijzen.
En dramatisch is het natuurlijk niet. Nog eens, het toont juist aan de loopmicrobe me intussen echt te pakken heeft en dat is een feit dat in alle bescheidenheid alvast een eerste succes kan worden genoemd. Op naar het volgende! Hoop ik. Als de ziektes nu maar een beetje uitblijven.
